Χακτιβιστές αλογόμυγες και o Σωκράτης

Γύρω στο 400 π.Χ., ο Σωκράτης οδηγήθηκε στο δικαστήριο με την κατηγορία της διαφθοράς των νέων της Αθήνας και της ασέβειας. Προφανώς, τότε πίστευαν, όπως κάνουμε τώρα, ότι το πραγματικό έγκλημα του Σωκράτη ήταν το να είναι πολύ έξυπνος, κάτι που προκαλούσε προβλήματα σε αυτούς που βρισκόταν στην εξουσία ή, όπως το έθεσε ο Πλάτωνας, ήταν μια αλογόμυγα. Ακριβώς όπως μια αλογόμυγα θα μπορούσε να τσιμπήσει ένα άλογο και να το ενοχλήσει, το ίδιο ακριβώς έκανε ο Σωκράτης με το τότε κράτος. Προκαλούσε τις ηθικές αξίες και αρνιόταν να συμμαχήσει με άδικες απαιτήσεις των τυράννων. Συχνά εμπόδιζε και τα σχέδιά τους, όταν μπορούσε. Σαν αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες του στην Αθήνα ο Σωκράτης ζητούσε και ήταν ευχαριστημένος  μόνο με παροχή δωρεάν γευμάτων. Αυτό που πήρε βέβαια ήταν ένα φλιτζάνι κώνειο.

[box style=”black warning shadow” ] Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους hackers που προσπαθούν να θίξουν ένα πολιτικό γεγονός σαν σοβαρές απειλές.[/box]


Είχαμε αλογόμυγες μεταξύ μας από εκείνη την εποχή έως και σήμερα: Ο Hacktivist ή ο χακτιβιστής είναι εδώ. Κανένας δεν έχει χρησιμοποιήσει ακόμη το κώνειο για την εξόντωση του, αλλά παρατηρούμε τις εκάστοτε κυβερνήσεις να τον κυνηγάνε με όλα τα μέσα που διαθέτουν.  Αυτή είναι μια απόδειξη για το πόσο πολύ ανησυχούν και πόσο πολύ δεν τους αρέσει η ελευθερία έκφρασης.

anonymous

Τι είναι όμως οι χακτιβιστές, σε γενικές γραμμές, είναι άτομα που χρησιμοποιούν την τεχνολογία σαν τρόπο διαμαρτυρίας για κοινωνικά ή πολιτικά αιτία. Με αυτή την έννοια είναι κάτι το διαφορετικό από τον hacker που έχει σαν σκοπό να πλουτίσει κλέβοντας τους άλλους. Άνθρωποι σαν τον Steve Jobs, και τον Steve Wozniak αλλά και τον Bill Gates ξεκίνησαν την καριέρα τους σαν hacker – επαναπροσδιορίζοντας την τεχνολογία, χωρίς καμία συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα. Στην περίπτωση του κ. Jobs, και του Wozniak, δημιούργησαν και πωλούσαν “μπλε κουτιά», κάτι συσκευές που επέτρεπαν στους χρήστες να εξαπατήσουν τις τηλεφωνικές εταιρείες. Σήμερα, βέβαια, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ήρωες της τεχνολογίας και αποδεχτοί απ όλους, αφού μέσω του χακτιβισμού κατάφεραν να μάθουν και να κάνουν τις ιδέες τους πράξη.

Για κάποιο λόγο, φαίνεται ότι οι κυβερνήσεις θεωρούν ότι οι hackers που προσπαθούν να γεμίσουν τις τσέπες τους με χρήματα άλλων είναι λιγότερο επικίνδυνοι από αυτούς που προσπαθούν να θίξουν ένα πολιτικό γεγονός. Σκεφτείτε την περίπτωση του Andrew Auernheimer, περισσότερο γνωστού σαν “Weev.” Όταν Weev ανακάλυψε το 2010 ότι η AT & T είχε αφήσει προσωπικές πληροφορίες των πελατών της ευάλωτες στο Διαδίκτυο, ο ίδιος και ένας συνάδελφός του έγραψαν ένα script για να καταφέρουν να αποκτήσουν πρόσβαση. Τεχνικά,ήταν  “hack” ;  Δεν έκανε τίποτα παραπάνω από αυτά που κάνουν τα Google Web crawlers κάθε δευτερόλεπτο της μέρας – ψάχνουν τα δημόσια URLs και αποθηκεύουν το περιεχόμενο. Όταν πήρε τις πληροφορίες (διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου 114.000 χρηστών iPad, συμπεριλαμβανομένων και του δήμαρχου Michael Bloomberg καθώς και του Rahm Emanuel, τότε επικεφαλής προσωπικού στον Λευκό Οίκο), ο Weev δεν προσπάθησε να επωφεληθεί από αυτό. Αντιθέτως κοινοποίησε σε ένα blog την τρύπα ασφάλειας.

  Hackers και η ILHR κατέθεσαν μήνυση εναντίον της γερμανικής κυβέρνησης για συνεργασία με την NSA

Για το λόγο αυτό ο Weev θα μπορούσε να ζητήσει δωρεάν γεύματα για όλη του τη ζωή, αλλά αντ ‘αυτού πρόσφατα καταδικάστηκε σε φυλάκιση 41 μηνών και πρόστιμο άνω των 73.000 δολαρίων σαν αποζημίωση προς την AT & T που τα ζήτησε για να καλύψει το κόστος της κοινοποιήσεως στους πελάτες της ενώ  η ίδια απέτυχε να τους προφυλάξει.

Όταν η ομοσπονδιακή δικαστής Susan Wigenton καταδίκασε τον Weev στις 18 Μαρτίου, τον περιέγραψε με πρόζα που θα μπορούσε να ήταν από τον εισαγγελέα της “Απολογίας”του Πλάτωνα. «Θα θεωρείτε τον εαυτό σας ένα ήρωα του είδους», είπε, και σημείωσε ότι ο Weev έχει ” ειδικές ικανότητες ” που στη γλώσσα του υπολογιστή ονομάζεται κωδικοποίηση.

Όταν του προσφέρθηκε η ευκαιρία να μιλήσει, ο Weev, όπως και ο Σωκράτης, δεν υποχώρησε: «Δεν έρχομαι εδώ σήμερα για να ζητήσω συγχώρεση. Είμαι εδώ για να πω στο δικαστήριο, ότι θα πρέπει να σκεφτόμαστε καλύτερα τι μπορεί να μου προκαλέσει η βία που έχει επιβληθεί στη ζωή μου. ”

Στη συνέχεια μίλησε για το νόμο που τον καταδίκασε – Περί Απάτης Υπολογιστών, τον ίδιο νόμο που χρησιμοποίησαν οι οι εισαγγελείς για να καταδικάσουν τον 26-χρονο ακτιβιστή Aaron Swartz, ο οποίος αυτοκτόνησε τον περασμένο Ιανουάριο.

Ο νόμος, όπως έχει ερμηνευθεί από τους εισαγγελείς, το καθιστά κακούργημα να χρησιμοποιήσετε ένα σύστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών για «ακούσιες» εφαρμογές, αλλά ακόμη και αν κάποιος παραβιάζει τους όρους μιας υπηρεσίας. Αυτό κάνει θεωρητικά εγκληματία όποιον πει ψέματα για την ηλικία ή το βάρος τους στο Facebook.

Η περίπτωση του Weev δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση. Ο Barrett Brown, ένας δημοσιογράφος που είχε την φήμη “ο ανεπίσημος εκπρόσωπος των Anonymous,” βρίσκεται τώρα σε ομοσπονδιακή κράτηση στο Τέξας. Ο κ. Brown τέθηκε υπό τον έλεγχο των αρχών, όταν ξεκίνησε να μελετάει προσεκτικά τα έγγραφα που είχαν κυκλοφορήσει μετά το hack δύο ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας, της HBGary Federal και της Stratfor. Ο κ. Brown δεν είχε λάβει μέρος στις παραβιάσεις των δύο εταιρειών, αλλά είχε την έμμονη ιδέα ότι από το περιεχόμενο που διέρρευσε προέκυπτε  ότι οι ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας είχαν προσληφθεί από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για την ανάπτυξη στρατηγικών για την υπονόμευση διαδηλωτών και δημοσιογράφων.

  Ενεργοποιήστε την προστασία PUA στο Windows Defender

Ο κ. Brown σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να αντιγράψει και να επικολλήσει διεύθυνση URL που δημοσίευσαν οι Anonymous.

Επειδή όμως περιείχε στοιχεία πιστωτικών καρτών της εταιρείας Stratfor και οι πληροφορίες έμειναν στην μνήμη cached ο δημοσιογράφος κρατείται. Ο κ. Μπράουν δεν ασχολήθηκε καθόλου με τους αριθμούς των πιστωτικών καρτών, απλά αντέγραψε και επικόλλησε απλώς μια σύνδεση με τη βάση δεδομένων. Οι κατηγορίες εναντίον του μπορούν να του “χαρίσουν” έως και 100 περίπου χρόνια σε ομοσπονδιακή φυλακή.

Πολλοί άλλοι χακτιβιστές έχουν αισθανθεί την “δικαιοσύνη” της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τους τελευταίους μήνες, και όλα αντανακλούν μια ανησυχητική αντίθεση μεταξύ της σοβαρότητας της τιμωρίας και της λεπτότητας των πραγματικών αιτιών. Η περίπτωση του Aaron Swartz είναι καλά τεκμηριωμένη. Ο Jeremy Hammond, ο οποίος φέρεται να έπαιξε άμεσο ρόλο στο hack της  HBGary Stratfor, βρισκόταν στη φυλακή για περισσότερο από ένα χρόνο πριν τη δίκη. Η Mercedes Haefer, μια φοιτήτρια δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, αντιμετωπίζει κατηγορίες για τη φιλοξενία ενός Relay Chat μέσα από το οποίο ένας Anonymous είχε φτιάξει ένα κανάλι και είχε προγραμματίσει επιθέσεις DDoS με ένα script. . Ο κατάλογος συνεχίζεται.

Σε έναν κόσμο όπου σχεδόν όλοι είναι τεχνικά εγκληματίες, βασιζόμαστε στην καλή κρίση των εισαγγελέων για να αποφασίσουν ποιος θα πρέπει να είναι ο ένοχος και ποιος ο αθώος. Έχουμε εισέλθει σε μια νομική πραγματικότητα καθόλου διαφορετική από εκείνη που αντιμετώπισε ο Σωκράτης όταν οι Τριάκοντα Τύραννοι κυβερνούσαν την Αθήνα, και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Όταν όλοι είναι ένοχοι για κάτι και διώκονται σκληρά μόνο όσοι αμφισβητούν τις κυβερνήσεις και γενικότερα τα μεγάλα συμφέροντα (οικονομικά και πολιτικά), τότε κάτι συμβαίνει.

Το άρθρο είναι μετάφραση του Hacktivists as Gadflies από  το opinionator.blogs.nytimes.com

Ακολουθήσετε μας στο Google News iGuRu.gr at Google news

Written by giorgos

Ο Γιώργος ακόμα αναρωτιέται τι κάνει εδώ....

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Το μήνυμα σας δεν θα δημοσιευτεί εάν:
1. Περιέχει υβριστικά, συκοφαντικά, ρατσιστικά, προσβλητικά ή ανάρμοστα σχόλια.
2. Προκαλεί βλάβη σε ανηλίκους.
3. Παρενοχλεί την ιδιωτική ζωή και τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα άλλων χρηστών.
4. Διαφημίζει προϊόντα ή υπηρεσίες ή διαδικτυακούς τόπους .
5. Περιέχει προσωπικές πληροφορίες (διεύθυνση, τηλέφωνο κλπ).


  +  24  =  32