news

CCS: Η αμφιλεγόμενη τεχνολογία πίσω από τις υποσχέσεις για το κλίμα

Έρευνα των ProPublica και Drilled δείχνει ότι τα κλιματικά μοντέλα πίσω από τις πολιτικές του ΟΗΕ και των κυβερνήσεων στηρίζονται στο CCS, μια τεχνολογία που δεν έχει αποδείξει ότι λειτουργεί σε μεγάλη κλίμακα.

a steaming power plant pipe depositphotos 10812870 s

Η ανθρωπότητα έχει στοιχηματίσει το κλίμα της σε μια τεχνολογία που δεν έχει δουλέψει ποτέ στην κλίμακα που της ζητείται. Το ProPublica, μαζί με το Drilled, μίλησε με περισσότερους από 100 ειδικούς, ανάμεσά τους και τους επικεφαλής των τριών πιο επιδραστικών κλιματικών μοντέλων, σε Ολλανδία, Γερμανία και Αυστρία.

Αντικείμενο της έρευνας είναι η δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα (CCS από το Carbon Capture and Storage): η παγίδευση του διοξειδίου του άνθρακα και η εισπίεσή του σε βάθος χιλιάδων ποδιών κάτω από τη γη.carbon

Η προσδοκία στις κλιματικές διαπραγματεύσεις, που διεξήχθησαν τις δύο τελευταίες εβδομάδες στην Αττάλεια της Τουρκίας, στη σύνοδο του ΟΗΕ, είναι ότι ο κόσμος θα θάβει δισεκατομμύρια τόνους CO2 τον χρόνο. Πρόκειται για μια δραστηριότητα που σε μερικές δεκαετίες θα συναγωνιζόταν ολόκληρη τη σημερινή παγκόσμια βιομηχανία πετρελαίου, αν λειτουργούσε.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Μετά από τρεις δεκαετίες ανάπτυξης έχουν φτιαχτεί μόλις 12 μεγάλα έργα γεωλογικής αποθήκευσης και τουλάχιστον επτά από αυτά αποδίδουν κάτω των προσδοκιών ή έχουν αποτύχει. Πέρυσι ο κόσμος έθαψε λιγότερο CO2 από όσο εκπέμπει σε έναν χρόνο ένας μεγάλος σταθμός ηλεκτροπαραγωγής. Ένα γράφημα της έρευνας δείχνει ότι η δυναμικότητα του CCS δεν πλησίασε ποτέ τις προβλέψεις των μοντέλων, ενώ η ηλιακή ηλεκτροπαραγωγή τις ξεπέρασε κατά πολύ.

Τα μοντέλα υπολογίζουν ποσοστά δέσμευσης έως και 92%, ενώ αρκετές αναλύσεις βρίσκουν ότι τα πραγματικά ποσοστά είναι πολύ χαμηλότερα.

Στο εργοστάσιο επεξεργασίας φυσικού αερίου Gorgon της Chevron στην Αυστραλία, που παρουσιάζεται σαν η μεγαλύτερη επιχείρηση CCS στον κόσμο, βουλωμένες γεωτρήσεις και απότομες αυξήσεις πίεσης ανάγκασαν τους χειριστές να αφήσουν το μεγαλύτερο μέρος του CO2 να διαφύγει κατευθείαν στην ατμόσφαιρα.

Το ProPublica βρήκε επίσης δύο μεγάλες εγκαταστάσεις με διαρροές, η μία από τις οποίες έφτασε μέχρι την επιφάνεια. Επιστήμονες προειδοποιούν ότι ακόμη και πολύ μικροί ετήσιοι ρυθμοί διαρροής, σε βάθος χρόνου, μπορούν να ακυρώσουν το κλιματικό όφελος ενός χώρου αποθήκευσης. Ο Detlef van Vuuren, επικεφαλής του ολλανδικού μοντέλου, απάντησε “Nope” όταν ρωτήθηκε αν το μοντέλο του λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο διαρροής.

Ο Keywan Riahi, του αυστριακού μοντέλου, λέει ότι η δέσμευση συμπυκνωμένου CO2 από βιομηχανικές εκπομπές “δεν είναι high-tech, είναι πολύ εύκολη”, και ότι τα μοντέλα αναφέρουν υψηλά ποσοστά επειδή επιζητούν πληρωμές-κίνητρα, όπως από φόρο του άνθρακα και μεγάλες κρατικές επιδοτήσεις. Για τη χωρητικότητα αποθήκευσης, ο ίδιος παραδέχτηκε ότι το μοντέλο του την υποθέτει κυριολεκτικά άπειρη, αν και η πραγματική δυναμική είναι “μικρότερη”. Είναι συν-συγγραφέας άρθρου στο Nature, που προειδοποιεί ότι η χωρητικότητα της Γης θα μπορούσε να είναι πολύ πιο περιορισμένη, αν αποκλειστούν οι εισπιέσεις κάτω από πόλεις, σεισμογενείς ζώνες και τα βαθύτερα σημεία των ωκεανών.

Αν το CCS δούλευε στην κλίμακα των μοντέλων, ο χώρος θα μπορούσε να εξαντληθεί ήδη στις αρχές του επόμενου αιώνα. Μόνο το γερμανικό μοντέλο, με επικεφαλής την Jessica Strefler, θέτει όριο στο πόσο CO2 μπορεί να εισπιεστεί κάθε φορά, και αυτό το στηρίζει σε “συνεντεύξεις ειδικών” από τη βιομηχανία, επειδή δεν υπάρχουν δεδομένα.

Η ρίζα του προβλήματος φτάνει στο 2005.

Τα μοντέλα στηρίχθηκαν σε μια έκθεση του ΟΗΕ που γράφτηκε κατ’ απαίτηση της Σαουδικής Αραβίας και συμμάχων πετρελαιοπαραγωγών κρατών. Η έκθεση παρουσίαζε τον υπόγειο χώρο αποθήκευσης σχεδόν ως απεριόριστο. Στη συγγραφή και την επιμέλεια συμμετείχαν στελέχη των Saudi Aramco, Chevron και Shell μαζί με επιστήμονες. Οι εταιρείες δεν απάντησαν σε αιτήματα για σχόλιο, ενώ το επιστημονικό όργανο του ΟΗΕ για το κλίμα δηλώνει ότι στηρίζει την έκθεση.

Ο van Vuuren ήταν ο ίδιος συγγραφέας της και αναφέρει ότι η ομάδα του αναθεωρεί ορισμένες παραδοχές, αλλά δεν βλέπει τεχνικό λόγο για τον οποίο το CCS να μη δουλεύει ή να αποκλειστεί από το μοντέλο, και ότι το αν θα επενδυθούν χρήματα σε αυτό είναι πολιτική απόφαση.

Όταν ένα μοντέλο υποθέτει άπειρο αποθηκευτικό χώρο, μηδενικές διαρροές και φθίνον κόστος, δεν προβλέπει το μέλλον. Περιγράφει μια επιθυμία. Και η επιθυμία αυτή βολεύει όσους πουλάνε ορυκτά καύσιμα: το 2005 τη στήριξαν με την υπογραφή τους Saudi Aramco, Chevron και Shell, και σήμερα οι ετικέτες “carbon neutral” και “net zero” στηρίζονται πάνω της.

Ποιος κερδίζει;

Όποιος μπορεί να συνεχίσει να παράγει ορυκτά καύσιμα με καθαρή συνείδηση, ενώ ο λογαριασμός μεταφέρεται στο μέλλον.

Ποιος πληρώνει;

Οι επόμενες γενιές και οι μεγάλες πόλεις. Η παραγωγή ηλιακής ενέργειας, που ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη φέτος, δείχνει τι γίνεται όταν μια τεχνολογία δουλεύει πραγματικά, ενώ το CCS, μετά από τρεις δεκαετίες, συνεχίζει να αμφισβητείται.

Μια αδιαφανής υπολογιστική συνταγή δεν είναι βάση για πολιτική. Αν οι παραδοχές δεν δημοσιεύονται και δεν ελέγχονται, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε τους στόχους που χτίστηκαν πάνω τους;

Πηγή: propublica

0 σχόλια

iGuRu.gr
Μέλος του forum; Συμμετέχετε στη συζήτηση στο forum. Συζήτηση στο forum →

Συμμετέχετε στη συζήτηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το μήνυμα σας δεν θα δημοσιευτεί εάν:

  1. Περιέχει υβριστικά, συκοφαντικά, ρατσιστικά, προσβλητικά ή ανάρμοστα σχόλια.
  2. Προκαλεί βλάβη σε ανηλίκους.
  3. Παρενοχλεί την ιδιωτική ζωή και τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα άλλων χρηστών.
  4. Διαφημίζει προϊόντα ή υπηρεσίες ή διαδικτυακούς τόπους.
  5. Περιέχει προσωπικές πληροφορίες (διεύθυνση, τηλέφωνο κλπ).