Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αναπτύσσει ένα εργαλείο για την πρόβλεψη δολοφονιών. Ναι, η ταινία Minority Report (2002) στην πραγματικότητα.
Το σύστημα ονομαζόταν αρχικά “project πρόβλεψης ανθρωποκτονιών” (Homicide Prediction Project), αλλά το όνομά του άλλαξε σε “κοινή χρήση δεδομένων για τη βελτίωση της αξιολόγησης κινδύνου” (sik). Το Υπουργείο Δικαιοσύνης ελπίζει ότι το project θα συμβάλει στην ενίσχυση της δημόσιας ασφάλειας, αλλά οι ακτιβιστές το έχουν αποκαλέσει “ανατριχιαστικό και δυστοπικό”.
Η ύπαρξη του project αποκαλύφθηκε από το Statewatch αντί να ανακοινωθεί από την ίδια την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η Statewatch αναφέρει ότι υπάρχουν δεδομένα από άτομα που δεν έχουν καταδικαστεί για κάποιο ποινικό αδίκημα, όπως προσωπικές πληροφοριες για αυτοτραυματισμούς και λεπτομέρειες για ενδοοικογενειακή κακοποίηση. Αξιωματούχοι της κυβέρνησης όμως το αρνούνται κατηγορηματικά, επιμένοντας ότι έχουν χρησιμοποιηθεί δεδομένα μόνο από άτομα με τουλάχιστον μία ποινική καταδίκη.
Το PR μετά από αυτήν την ανακάλυψη μοιάζει με ένα εντελώς ασυντόνιστο damage control: ένας δεδηλωμένος στόχος είναι “να συμβάλει τελικά στην προστασία του κοινού μέσω καλύτερης ανάλυσης”, αλλά ένας εκπρόσωπος της κυβέρνησης ανέφερε ότι “πραγματοποιείται μόνο για ερευνητικούς σκοπούς”.
Αλγόριθμοι φέρεται να χρησιμοποιούνται για τη μελέτη δεδομένων χιλιάδων ανθρώπων, όπως θύματα εγκληματικών πράξεων, καθώς προσπαθούν να εντοπίσουν όσους διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο να διαπράξουν σοβαρά και βίαια αδικήματα.
Μια από τις κριτικές που δέχτηκε το συγκεκριμένο project είναι ότι ένα τέτοιο σύστημα αναπόφευκτα θα αναπαράγει την υπάρχουσα προκατάληψη από την αστυνομία.
Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;
Ο Γιώργος ακόμα αναρωτιέται τι κάνει εδώ….
Η πρόβλεψη ενός εγκλήματος πριν αυτό διαπραχθεί είναι ένα πολύπλοκο και αμφιλεγόμενο ζήτημα. Παρόλο που η σύγχρονη τεχνολογία δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα ένα έγκλημα, υπάρχουν ορισμένα εργαλεία και μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για να εντοπίσουν πιθανούς κινδύνους ή να προλάβουν εγκλήματα.
Ανάλυση μεγάλων δεδομένων (Big Data): Χρησιμοποιώντας δεδομένα από διάφορες πηγές (όπως κοινωνικά δίκτυα, αρχεία εγκλημάτων, δημογραφικά στοιχεία, κ.λπ.), μπορεί να δημιουργηθεί ένα προγνωστικό μοντέλο που να εντοπίζει πιθανούς κινδύνους. Αυτά τα συστήματα ανάλυσης δεδομένων μπορούν να αναγνωρίσουν μοτίβα ή τάσεις που συνδέονται με εγκληματική δραστηριότητα, όπως τοποθεσίες ή χρόνοι που ενδέχεται να είναι πιο επικίνδυνοι για εγκλήματα.
Αλγόριθμοι και τεχνητή νοημοσύνη (AI): Ορισμένες εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης και μηχανικής μάθησης χρησιμοποιούνται για την πρόβλεψη εγκλημάτων. Για παράδειγμα, το πρόγραμμα “PredPol” χρησιμοποιεί ιστορικά δεδομένα εγκλημάτων και αναλύει τα μοτίβα τους για να προβλέψει τις περιοχές που είναι πιθανότερο να συμβούν εγκλήματα στο μέλλον. Ωστόσο, αυτή η τεχνολογία έχει δεχθεί κριτική για τα ηθικά της ζητήματα και για την πιθανότητα ενίσχυσης της προκατάληψης.
Ανάλυση συμπεριφοράς: Ειδικοί στην ψυχολογία και την κοινωνιολογία μπορούν να αναλύσουν την ανθρώπινη συμπεριφορά και τα κίνητρα για να εντοπίσουν ενδείξεις επικείμενης εγκληματικής δράσης. Αυτός ο τύπος ανάλυσης είναι πιο υποκειμενικός και λιγότερο ακριβής, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως η πρόληψη βίας ή επιθέσεων.
Τεχνολογίες παρακολούθησης και ανίχνευσης: Συστήματα επιτήρησης (όπως κάμερες ασφαλείας, αισθητήρες κίνησης και παρακολούθηση διαδικτυακής δραστηριότητας) μπορούν να εντοπίσουν ύποπτες συμπεριφορές ή πρότυπα που μπορεί να σχετίζονται με εγκληματική δραστηριότητα. Αυτός ο τύπος προληπτικής δράσης είναι πιο επικεντρωμένος στην ανίχνευση και καταστολή εγκλημάτων σε πραγματικό χρόνο παρά στην πρόβλεψή τους εκ των προτέρων.
Παρά τις τεχνολογικές εξελίξεις, η πρόβλεψη εγκλημάτων παραμένει ένα πολύ δύσκολο έργο. Τα εγκλήματα επηρεάζονται από πληθώρα παραγόντων (κοινωνικών, οικονομικών, ψυχολογικών), οι οποίοι καθιστούν τη δημιουργία ενός αξιόπιστου και ακριβούς συστήματος πρόβλεψης εξαιρετικά δύσκολη. Επίσης, η ηθική και νομική διάσταση των τεχνολογιών αυτών προκαλεί έντονη συζήτηση, καθώς μπορεί να οδηγήσουν σε παραβίαση της ιδιωτικότητας και του δικαιώματος στην ελευθερία.
Άρα, ενώ υπάρχει η δυνατότητα για πρόβλεψη εγκλημάτων σε κάποιο βαθμό, η αποτελεσματικότητα και η ηθική αυτών των μεθόδων παραμένει αμφιλεγόμενη.