Φανταστείτε το παρακάτω σενάριο: προσγειώνεστε από την πτήση σας, διασχίζετε το αεροδρόμιο χωρίς σπρωξίματα και στη συνέχεια, περνάτε σε μια γραμμή μετρό υψηλής ταχύτητας που σε λιγότερο από 20 λεπτά σας μεταφέρει στο κέντρο της πόλης. Με το που φτάνετε δεν χρειάζεται να τηλεφωνήσετε κάποιο ταξί για το ξενοδοχείο: ένα μικρό αυτόνομο λεωφορείο σας περιμένει στην έξοδο και ξέρει ήδη πού πηγαίνετε.
Μετά από μια σύντομη βόλτα (τίποτα δεν απέχει παρά μερικές εκατοντάδες μέτρα) μέσω μιας πόλης που δεν έχει αυτοκίνητα και δρόμους αλλά ανοιχτές πλατείες και πλούσιους χώρους πρασίνου, το λεωφορείο σας αφήνει στο ξενοδοχείο σας.







Πριν από καμία 20αριά χρόνια, ένας παλιός συνάδελφος, ο Γιάννης, για την ακρίβεια δάσκαλος θα έλεγα στα χρηματοοικονομικά, με ελαφρώς λοξεμένη σκέψη όπως κάθε ευφυής νους, σε κάποια αποστροφή του λόγου του μου είχε πει :
“σύντομα οι καμηλιέρηδες (εννοώντας του ζάμπλουτους Άραβες) θα γυρίσουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν προ ενός αιώνα. Στην άμμο και στις καμήλες τους μιας και το πετρέλαιο θα πάψει διεθνώς να αποτελεί την κινητήριο δύναμη των πάντων.
Τελικά, ίσως ο Γιάννης και ο κάθε Γιάννης που είχε και έχει το ίδιο σκεπτικό, να έκανε ένα μικρό λαθάκι. Να παράβλεψε μια παράμετρο που προβλέπει ή/και διαβλέπει το πόσο μεγάλος είναι ο πλούτος που απέκτησαν οι “καμηλιέρηδες” και πως “δεν έχουν πει ακόμη την τελευταία τους κουβέντα ως κυβερνήτες του πλανήτη …
Για την ιστορία και μιας και το δημοσίευμα με έφερε χρόνια πίσω, θα αναφέρω έτσι για το κέφι μου και κάτι ακόμη. Άσχετο προς το κείμενο.
Με τον Γιάννη έπαψα να έχω επαφές διότι, τότε, στο σκεπτικό του που ανέφερα πιο πριν, είχε τελειώσει λέγοντας : “όταν θα πάψουν οι καμηλιέρηδες να έχουν πρωταρχικό ρόλο, πάλι, η πραγματική και αέναη δύναμη που διοικεί τον κόσμο θα έλθει στο προσκήνιο. Και αυτή (σύμφωνα με τον Γιάννη και την ομήγυρη του), ήταν οι Βόρειες Χώρες. Όπως ο Καναδάς, η Ρωσία, η Γερμανία.
Αυτή η τελευταία αναφερόμενη λέξη, αυτή η χώρα, ήταν ο λόγος που έπαψα να έχω κάθε σχέση μαζί του μιας και από τότε που οι Γερμανοί “δημιούργησαν πρόβλημα” στον πλανήτη Γη, απέχει μόνο ~70 χρόνια από σήμερα. 50 από τότε που έγινε η περί ου συζήτηση.
Και δυνάμει του “προβλήματος” που δημιούργησαν στην οικουμένη, αρνούμαι να ξεχάσω, αρνούμαι να πάψω να μη θέλω να επαναληφθεί το έγκλημα του παρελθόντος ξανά και ξανά και ξανά …
Όπως αρνούμαι να αποδεχθώ τον διαχωρισμό των ανθρώπων σε elit (που έχει τα πάντα για το κέφι της) και “σ’ εμάς” του υπόλοιπους …
Με εκτίμηση ακόμη και σ’ όσους έχω λογοφέρει για τα “μένουμε ασφαλείς” μιας και θεωρώ πως στην διαφωνία βρίσκεται η δημιουργία και σκεπτόμενος πως θα είναι μια μεγάλη νύχτα ότι έρχεται, αλλά όχι ανήλιαγη
Γ.Θ.Κ.