Τεχνητή Νοημοσύνη, ποιος είναι ο πραγματικός κίνδυνος;

Με τους επενδυτές να ρίχνουν δισεκατομμύρια δολάρια σε νεοφυείς επιχειρήσεις που σχετίζονται με την τεχνητή νοημοσύνη, ο παροξυσμός της τεχνητής νοημοσύνης αρχίζει να μοιάζει με μια κερδοσκοπική φούσκα παρόμοια με την ολλανδική μανία της τουλίπας του 1630.

Η σημερινή διαφημιστική εκστρατεία της τεχνητής νοημοσύνης τροφοδοτείται από την πεποίθηση ότι μεγάλα γλωσσικά μοντέλα όπως το GPT-4 της OpenAI θα μπορούν να παράγουν περιεχόμενο που ουσιαστικά δεν θα διακρίνεται σε σύγκριση με το περιεχόμενο που παράγεται από ανθρώπους.

Δες περισσότερα άρθρα του iGuRu.gr όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google.

Το iGuRu.gr προτιμώμενη πηγή

Οι επενδυτές στοιχηματίζουν ότι τα προηγμένα συστήματα παραγωγής τεχνητής νοημοσύνης θα δημιουργούν εύκολα κείμενο, μουσική, εικόνες και βίντεο σε οποιοδήποτε δυνατό στυλ, ανταποκρινόμενοι σε απλές προτροπές των χρηστών.

Εν μέσω του αυξανόμενου ενθουσιασμού για τη γενετική τεχνητή νοημοσύνη, υπάρχουν και αυξανόμενες ανησυχίες σχετικά με τον πιθανό αντίκτυπό της σε διάφορους τομείς. Μια πρόσφατη έκθεση της Goldman Sachs ασχολείται με τις “δυνητικά μεγάλες” (PDF) οικονομικές επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης και εκτιμά ότι έως και 300 εκατομμύρια θέσεις εργασίας κινδυνεύουν να αυτοματοποιηθούν.

Σίγουρα, πολλές από τις υποσχέσεις και τους κινδύνους που συνδέονται με την άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης εξακολουθούν να βρίσκονται στον ορίζοντα.

Δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να αναπτύξουμε μηχανές που διαθέτουν το επίπεδο αυτογνωσίας και ικανότητας για τεκμηριωμένη λήψη αποφάσεων που χρησιμοποιούν μαζί την ενσυναίσθηση και τη νοημοσύνη.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί τεχνολόγοι υποστηρίζουν την καθιέρωση “ηθικών κανονισμών” στα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης πριν ξεπεράσουν τις ανθρώπινες δυνατότητες.

Όμως ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι ότι η γενετική τεχνητή νοημοσύνη κάποια στιγμή θα γίνει αυτόνομη, όπως πολλοί ηγέτες της τεχνολογίας θα μας ήθελαν να πιστέψουμε, αλλά το ότι μάλλον θα χρησιμοποιηθεί για να υπονομεύσει την ανθρώπινη αυτονομία.

Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης “στενής” και “γενικής χρήσης” που μπορούν να εκτελούν εργασίες πιο αποτελεσματικά από τους ανθρώπους είναι μια αξιοσημείωτη ευκαιρία για τις κυβερνήσεις και τις εταιρείες που επιδιώκουν να ασκήσουν μεγαλύτερο έλεγχο στην ανθρώπινη συμπεριφορά.

Όπως αναφέρει η Shoshana Zuboff στο βιβλίο του 2019 The Age of Surveillance Capitalism, η εξέλιξη των ψηφιακών τεχνολογιών θα μπορούσε να οδηγήσει στην εμφάνιση “μιας νέας οικονομικής τάξης που διεκδικεί την ανθρώπινη εμπειρία σαν μια δωρεάν πρώτη ύλη για κρυφές εμπορικές πρακτικές εξαγωγής, πρόβλεψης και πωλήσεων. ”

Η ολοένα και πιο συμβιωτική σχέση μεταξύ της επιτήρησης της κυβέρνησης και του ιδιωτικού τομέα, είναι εν μέρει το αποτέλεσμα ενός μηχανισμού εθνικής ασφάλειας που “γαλβανίστηκε από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου” και προτίθεται να καλλιεργήσει και να οικειοποιήσει τις αναδυόμενες τεχνολογίες για να αποκτήσει την “πλήρη γνώση” της συμπεριφοράς και της προσωπικής ζωής των ανθρώπων, αναφέρει το βιβλίο της Zuboff.

Το ποιες κυβερνήσεις μπορούν να κατασκοπεύουν τους πολίτες τους εξαρτάται όχι μόνο από τις διαθέσιμες τεχνολογίες αλλά και από τους ελέγχους και τις ισορροπίες που παρέχει το κάθε πολιτικό σύστημα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Κίνα, της οποίας το ρυθμιστικό σύστημα επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας και στην προάσπιση των “σοσιαλιστικών αξιών”, μπόρεσε να δημιουργήσει το πιο αυστηρό σύστημα ηλεκτρονικής κρατικής επιτήρησης στον κόσμο.

Αντίθετα, η προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης επικεντρώνεται στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως τα δικαιώματα στην προσωπική αξιοπρέπεια, την ιδιωτική ζωή, την ελευθερία από διακρίσεις και την ελευθερία της έκφρασης.

Τα ρυθμιστικά της πλαίσια δίνουν έμφαση στο απόρρητο, την προστασία των καταναλωτών, την ασφάλεια των προϊόντων και τη μετριοπάθεια του περιεχομένου.

Όμως υπάρχει ένας κίνδυνος.

Η εγγενής σύγκρουση μεταξύ της δέσμευσης της Δύσης στα ατομικά δικαιώματα και η ανάγκη για εθνική ασφάλεια, τείνουν να υπερισχύουν των πολιτικών ελευθεριών σε περιόδους αυξημένων γεωπολιτικών εντάσεων.

Η τρέχουσα έκδοση του νόμου περί τεχνητής νοημοσύνης, για παράδειγμα, παρέχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την εξουσία να απαγορεύει πρακτικές όπως την προγνωστική αστυνόμευση, αλλά με διάφορες εξαιρέσεις για την εθνική ασφάλεια, την άμυνα και κάθε στρατιωτικές χρήσεις.

Εν μέσω του σκληρού ανταγωνισμού για τεχνολογική υπεροχή, η ικανότητα των κυβερνήσεων να αναπτύσσουν και να τρέχουν παρεμβατικές τεχνολογίες αποτελεί απειλή όχι μόνο για τις εταιρείες και τα πολιτικά καθεστώτα αλλά και για ολόκληρες χώρες.

Αυτή η κακοήθης δυναμική έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αισιόδοξες προβλέψεις ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα επιφέρει ένα “ευρύ φάσμα οικονομικών και κοινωνικών οφελών σε ολόκληρο το φάσμα των βιομηχανιών και των κοινωνικών δραστηριοτήτων”.

Δυστυχώς, η σταδιακή διάβρωση των αντισταθμιστικών εξουσιών και των συνταγματικών ορίων της κυβερνητικής δράσης εντός των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών είναι στα χέρια των αυταρχικών καθεστώτων.

Όπως παρατήρησε πριν από χρόνια ο George Orwell, μια κατάσταση αέναου πολέμου, ή ακόμα και η ψευδαίσθησή του, δημιουργεί ένα ιδανικό σκηνικό για την εμφάνιση μιας τεχνολογικής δυστοπίας.

giorgos

Ο Γιώργος ακόμα αναρωτιέται τι κάνει εδώ….