Ο όρος Τέταρτη εξουσία αναφέρεται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ). Αρχικά αναφερόταν στον Τύπο, καθώς ήταν το μόνο μέσο ενημέρωσης, πριν την ανάπτυξη των υπολοίπων (ραδιόφωνο, τηλεόραση, Internet).
Ο τίτλος της Τέταρτης εξουσίας έχει καθιερωθεί με βάση τις τρεις γνωστές μας εξουσίες: νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική.
Κάπου εδώ λοιπόν αρχίζουν τα δυσδιάκριτα όρια. Φυσικά ανάλογα με την προσέγγιση, η χρησιμότητα, ή η δυσλειτουργία της Τέταρτης εξουσίας αλλάζει.
Στην πρώτη και καλύτερη προσέγγιση, τα ΜΜΕ ύστερα από την απελευθέρωση και ανεξαρτητοποίησή τους από το κράτος, συνέβαλαν στην εκδημοκράτισή του:
Έτσι λειτουργούν σαν ένας επικοινωνιακός δίαυλος μεταξύ των κυβερνώντων και του λαού αλλά και ανάμεσα στις ετερόκλητες ομάδες του τελευταίου. Τα ΜΜΕ ενισχύουν το λαό: απ’ τη μια ασκώντας κριτική στην πολιτική εξουσία και ελέγχοντάς την εξονυχιστικά κι απ’ την άλλη μεταφέροντας το λαϊκό παλμό κι αντιπροσωπεύοντας την κοινή γνώμη στην κυβέρνηση. Αυτή η μετατόπιση εξουσίας απ΄ το κράτος προς το λαό με τη μεσολάβηση των ΜΜΕ, δίνει στα τελευταία τον τίτλο της Τέταρτης Εξουσίας. Τέταρτη Εξουσία, με την έννοια ότι ενσαρκώνουν τη “φωνή του λαού στους διαδρόμους της εξουσίας”.
Η άλλη θεώρηση αντιτίθεται στην πρώτη και αυτό γιατί οι εκπρόσωποί της και οι εκπρόσωποι της πολιτικής οικονομίας των μέσων αρνούνται τη λειτουργία των ΜΜΕ σαν Τέταρτη Εξουσία. Θεωρούν ότι τα μέσα ποτέ δεν κατάφεραν να απελευθερωθούν απ´τη δομή της εξουσίας και να ανεξαρτητοποιηθούν πλήρως αλλά ούτε και να γίνουν η φωνή της κοινωνίας.
Αυτά είναι κάποια απ’ τα σημεία που δείχνουν ότι τα ΜΜΕ μάλλον χειραγωγούν και παράγουν την πραγματικότητα, παρά λειτουργούν σαν καθρέφτης της. Έτσι, μάλλον δεν υπάρχει Τέταρτη Εξουσία, σαν μια δύναμη του λαού μέσω των μέσων όπως υποστηρίζει η πρώτη θεώρηση, αλλά φανερώνεται η δύναμη των μέσων, σύμφωνα με την οικονομική και πολιτιστική ελίτ που είναι στην εξουσία, πάνω στο λαό.
Τι θα συμβεί τώρα αν μπλέξουμε τις δύο παραπάνω προσεγγίσεις;
Για παράδειγμα, πως θα σας φαινόταν μια κεκαλυμμένη Τέταρτη εξουσία που ενισχύει την κρατική μηχανή;
Μιλάμε για μια ψευδαίσθηση της πρώτης προσέγγισης, όπου με λάβαρο το δίκιο, την αυτοδυναμία και την ευδαιμονία του Λαού, κυβερνήσεις μπορούν και υπάρχουν, μόνο και μόνο επειδή δεν μεταφέρουν την πληροφορία.
Γιατί γράφω όλα τα παραπάνω; Είμαστε λοιπόν στο 2022 και θεωρώ ότι απευθυνόμαστε σε ένα κοινό που μπορεί να σκέφτεται και να κρίνει out of the bound, ή τουλάχιστον εκτός των καθιερωμένων ορίων.
Το ξεροψήσιμο των Τηλεοπτικών καναλιών και η χρήση μιας πολιτικής (όχι πολίτικης) σάλτσας (ανεξαρτήτου χρώματος), μπορεί να δημιουργούν εξαιρετικά πιάτα, αλλά απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Ας μην ξεχνάμε την αξία της ωμής αλήθειας….
Ο Γιώργος ακόμα αναρωτιέται τι κάνει εδώ….
Κατά τη δεκαετία των 80’s λέγαμε μια έκφραση : Ότι συμβαίνει τώρα στις ΗΠΑ, θα το έχουμε, θα το αντιμετωπίσουμε κι εμείς σε 20 χρόνια.
Οι δεκαετίες πέρασαν, σε γενικές γραμμές τα ΜΜΕ ήταν όντων ΜΜΕ (μέσα μαζική ενημέρωσης) μέχρι που φτάσαμε στην αποφράδα ημέρα της “ένταξής” μας στα φονικά Μνημόνια όπου, μεταξύ των άλλων, άρχισαν οι εκφωνητές των ΜΜΕ να κοιτούν κατάματα την κάμερα (και να φαίνονται ποιοι είναι αλλήθωροι …) έστω κι αν ο ένας απέχει 40 εκατοστά από τον συνομιλητή του.
Ο λόγος που έγινε αυτό (δυνάμει των εντολών και της καθοδήγησης των … θεσμών, όπως τους ονόμασε ο “δεν έχω ούτε ένα ένσημο και με κάνατε πρωθυπουργό”) ήταν, ο κάθε εκφωνητής, σχολιαστής ενός θέματος, να τρυπάει, να υποβάλει, να κατευθύνει και να διατάσσει το μυαλό της αμοιβάδας. Του θεατή που έχει IQ ραδικιού, αλλά και περισσότερων. Ίσως και αρκετών “μυαλωμένων”.
Αυτό βεβαίως δεν έγινε από μόνο του. Ταυτόχρονα χάθηκαν ως δια μαγείας από την κοινωνία οι μεγάλοι διανοητές (διότι τα ΜΜΕ δεν τους καλούν για ομιλία), χάθηκαν οι μεγάλοι στιχουργοί, ποιητές, συγγραφείς. Δηλαδή χάθηκαν όσοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντίδοτο της ηλιθιοποίησης που επιβάλουν τα ΜΜΕ δια μέσω των άνκορμαν του.
Και πάμε τώρα στο κυρίως πιάτο. Οι ομιλητές των ΜΜΕ, τα έκαναν μόνοι τους ; Όχι βέβαια. Τα έκαναν οδηγίας, εντολής αλλά και έναντι αδράς αμοιβής των από τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ.
Και ευλόγως εδώ δημιουργούνται κάποιες σκέψεις : ποιοι είναι ρε παιδί μου αυτοί οι ιδιοκτήτες ; Ποιοι έχουν τα ΜΜΕ ;
Ας μιλήσουμε για το ελλάντα (ΠΡΟΣΟΧΗ ! Λατρεύω την πατρίδα μου την Ελλάδα, αλλά το “ελλάντα”, την αποικία των δανειστών και την κατοικία των ηλιθίων την απεχθάνομαι) όπου, ιδιοκτήτης πετρελαϊκής εταιρείας, που συνάμα είναι ΚΑΙ εφοπλιστής, διαθέτει δύο σταθμούς τηλεοπτικούς.
Άλλος ιδιοκτήτης τηλεοπτικού σταθμού διαθέτει στόλο μεταφοράς καυσίμων
Άλλος εφοπλιστής καραβιών μεταφοράς καυσίμων ετοιμάζεται να μπει και στο τηλεοπτικό τοπίο (ενόσω διαθέτει ήδη εφημερίδες και ραδιοφωνικό σταθμό) από το πλάι (πλατφόρμα ιντερνετικού τηλεοπτικού σταθμού). (*)
Τέτοια θα μπορούσα να παραθέσω πάρα πολλά. Ειδικότερα αν έμπαινα στο σκεπτικό να αναφερθώ και στα των ΗΠΑ.
ΑΡΑ, για ποια πολυφωνία και για ποια αξιοπιστία, ουδετερότητα μιλάμε όταν ΟΛΟΙ αυτοί είναι χρηματοδότες κυβερνήσεων ;
Για ποια αδέσμευτη “4η εξουσία” μπορεί κάποιος να μου αντιπροτάξει” ;
Για ποια πραγματική ενημέρωση μπορεί κάποιος να μου πει όταν ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ (οι της 4ης εξουσίας) χρωστούν όσα όλοι εμείς θα οφείλουμε στο Ελληνικό Δημόσιο μετά από 100 γενιές ;
Δεν θα καταγράψω περισσότερα, δε θα κλέψω περισσότερο χρόνο από τους τυχόν αναγνώστες, δεν θα εκμεταλλευτώ την ανοχή του iguru. Το μόνο όμως που θα ζητήσω από τον κάθε έναν είναι ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ “ΒΆΡΟΣ” ΤΩΝ ~1.200 γραμμαρίων που έχει μέσα στο κρανίο του, το μυαλό και να φιλτράρει ότι ακούει, διαβάζει και προβάλλεται από τα … ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξημέρωσης).
Και αφού το κάνει, πιθανολογώ πως θα τα κατατάξει εκεί που τους πρέπει. Στο πουθενά. Θα τα απαξιώσει.
σ.ΓΘΚ : αν έγραφα στο blog μου θα έβαζα και τα ονομ/μα, εδώ όμως δεν θα το κάνω για να μη φέρω σε δυσχερή θέση ανθρώπους που εκτιμώ. Δηλώνω δε πως, τρέφω απεριόριστο σεβασμό στην Πολιτική, στην Ενημέρωση, στον Συνάνθρωπό μου, αλλά καθόλου σε τυχάρπαστους που το σύστημα της φαιουδαρχικής ελιτίστικης δικτατορίας δημιουργεί ή προβάλλει. Παγκοσμίως.