Στον ψηφιακό χώρο, η έννοια της “ιδιοκτησίας” έχει υποστεί μια τεράστια φιλοσοφική μετατόπιση. Παλιά έλεγες ότι πήγαινες κάπου, αγόραζες κάτι το οποίο κατείχες.
Όταν όμως το προϊόν είναι ψηφιακό ή αν είναι συνδεδεμένο στο διαδίκτυο και υπόκειται σε ενημερώσεις υλικολογισμικού και λογισμικού που αλλάζουν το προϊόν μετά την αγορά, ποτέ δεν κατέχεις πραγματικά το προϊόν.
Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τις περισσότερες EULA και τα συναφή, απλώς αγοράζεις μια άδεια ενός προϊόντος που αδειοδοτείται. Αυτό σημαίνει ότι αυτό που αγόρασες τη Δευτέρα μπορεί να μην είναι το προϊόν ή η υπηρεσία που θα έχεις την Παρασκευή, εάν ο κατασκευαστής αποφασίσει να κάνει μια αλλαγή.
Και η απάντηση που θα λάβεις από τον κατασκευαστή είναι μια υπενθύμιση ότι δεν αγόρασες τίποτα. Αγόρασες μια περιορισμένη άδεια για κάτι που μπορεί να τροποποιηθεί, να ακυρωθεί ή να μπλοκαριστεί κατά την επιθυμία του κατασκευαστή.
Είναι μια δυστοπία που δυστυχώς έχουμε αποδεχτεί.
Όμως μπορεί να φτάσεις και σε ένα εντελώς νέο επίπεδο παραλογισμού όταν ανακαλύψεις ότι δεν κατέχεις ούτε την άδεια που αγόρασες. Ένα πιο συγκεκριμένο παράδειγμα είχαμε πρόσφατα, όταν αγοράζετε ένα “lifetime subscription” για μια υπηρεσία VPN, μόνο και μόνο για να πωληθεί η εταιρεία και οι νέοι ιδιοκτήτες να σας την πάρουν πίσω χωρίς κάποια προειδοποίηση.
Οι νέοι ιδιοκτήτες της VPNSecure προκάλεσαν αντιδράσεις μετά την ακύρωση των εφ’ όρου ζωής συνδρομών (lifetime subscriptions) επειδή οι παλιοί ιδιοκτήτες ήταν απατεώνες. Οι ιδιοκτήτες είπαν στους πελάτες ότι δεν γνώριζαν για τις εφ’ όρου ζωής συνδρομές όταν αγόραζαν τη VPNSecure και δεν μπορούν να τηρήσουν τις προηγούμενες συμφωνίες.
Βέβαια ποιος αγοράζει γουρούνι στο σακί; Μια δέουσα επιμέλεια από τους νέους ιδιοκτήτες θα έπρεπε να τα είχε αποκαλύψει όλα αυτά. Αν δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους κατά την διαδικασία της εξαγοράς, είναι κρίμα γι’ αυτούς.
Η κλοπή μιας συνδρομής από έναν πελάτη που τις αγόρασε καλόπιστα δεν είναι η λύση, αλλά στο τέλος κάποιος πρέπει να την πληρώσει.
Έτσι, αν δεν μας ανήκει αυτό που έχουμε αγοράσει, και δεν μας ανήκουν καν οι άδειες χρήσης σύμφωνα με τους όρους που τις αγοράσαμε, τότε τι ακριβώς παίρνουμε κάθε φορά που δίδουμε τα χρήματα που έχουμε δουλέψει;
Συμπέρασμα: Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ένα lifetime subscription στο διαδίκτυο. Συνήθως τα ποσά που διακυβεύονται (από την πλευρά του παθόντα συνδρομητή) δεν συγκρίνονται με αυτά που θα πρέπει να πληρώσει για δικαστικά έξοδα και δικηγόρους.
Ο Γιώργος ακόμα αναρωτιέται τι κάνει εδώ….
