Το GraphQL δίνει στον πελάτη τεράστια ευελιξία να ζητάει ακριβώς ό,τι θέλει. Αυτή η ευελιξία είναι και η επιφάνεια επίθεσης: αν ο έλεγχος πρόσβασης δεν γίνεται στο σωστό επίπεδο, ο πελάτης ζητάει και ό,τι δεν θα έπρεπε.
Σημείωση: Μόνο σε συστήματα δικά σας ή εντός scope με γραπτή άδεια.
Γιατί το GraphQL είναι διαφορετικό
Σε ένα REST API κάθε endpoint είναι ξεχωριστό και ο έλεγχος πρόσβασης μπαίνει ανά endpoint. Στο GraphQL υπάρχει συνήθως ένα endpoint (/graphql) και ο πελάτης συνθέτει το query: διαλέγει τύπους, πεδία, σχέσεις, και τα διασχίζει σε βάθος. Αυτό μετατοπίζει το πρόβλημα: ο έλεγχος πρόσβασης πρέπει να γίνεται ανά πεδίο και ανά αντικείμενο, όχι ανά endpoint.
Χαρτογράφηση: introspection
Το GraphQL έχει ενσωματωμένο σύστημα αυτο-περιγραφής. Ένα introspection query επιστρέφει ολόκληρο το σχήμα: τύπους, πεδία, ορίσματα, mutations. Πρώτο βήμα σε ένα test είναι να δείτε αν το introspection είναι ανοιχτό:
query {
__schema {
types { name kind }
queryType { name }
mutationType { name }
}
}
Αν απαντά, έχετε τον χάρτη. Εργαλεία όπως το GraphiQL, το Voyager (οπτικοποίηση σχήματος) και οι σχετικές επεκτάσεις του Burp (π.χ. InQL) το κάνουν αναγνώσιμο. Αν το introspection είναι κλειστό στην παραγωγή, δοκιμάζετε αν «διαρρέει» μέσω μηνυμάτων σφάλματος (field suggestions: «Did you mean … ?»).






0 σχόλια
iGuRu.gr